கடந்த 2020ம் ஆண்டு மார்ச் 22-ம் தேதி, இந்தியா தனது வரலாற்றிலேயே சந்திக்காத ஒரு மௌனமான ஞாயிற்றுக்கிழமையை எதிர்கொண்டது. பிரதமர் நரேந்திர மோடியின் அழைப்பை ஏற்று, மக்கள் தங்களைத் தாங்களே வீடுகளுக்குள் தனிமைப்படுத்திக் கொண்ட அந்த ‘மக்கள் ஊரடங்கு’ (Janata Curfew), ஒரு நீண்ட போராட்டத்தின் தொடக்கப்புள்ளியாக அமைந்தது. மாலை 5 மணிக்கு பால்கனிகளிலும் வாசல்களிலும் நின்று கைதட்டியும் மணிகளை ஒலித்தும் முன்களப் பணியாளர்களுக்கு நன்றி செலுத்திய அந்தத் தருணம், பயத்திற்கு மத்தியிலும் ஒருவித ஒற்றுமையை ஏற்படுத்தியது. ஆனால், அந்த 14 மணி நேரக் கட்டுப்பாடு வெறும் ஒத்திகைதான் என்பதையும், அடுத்த சில நாட்களில் நாடு முழுமையான முடக்கத்திற்குச் செல்லும் என்பதையும் அப்போது யாரும் அறிந்திருக்கவில்லை.
மார்ச் 25 முதல் அமல்படுத்தப்பட்ட 21 நாள் முதற்கட்ட லாக்டவுன், பல கோடி இந்தியர்களின் வாழ்க்கையைத் தலைகீழாக மாற்றியது. சாலைகள் வெறிச்சோடின, பொதுப் போக்குவரத்து முடங்கியது, வாழ்வாதாரத்தை இழந்த லட்சக்கணக்கான புலம்பெயர் தொழிலாளர்கள் தங்கள் சொந்த ஊர்களுக்குக் கால்நடையாகவே நூற்றுக்கணக்கான மைல்கள் பயணித்த அந்த காட்சிகள் இன்றும் நெஞ்சை உலுக்கக்கூடியவை. பள்ளிகள் மூடப்பட்டு கல்வி ஆன்லைன் முறைக்கு மாறியதும், ஐடி ஊழியர்கள் வீட்டிலிருந்தே வேலை செய்யத் தொடங்கியதும் ஒரு புதிய ‘இயல்பு நிலையை உருவாக்கியது. மறுபுறம், அத்தியாவசியப் பொருட்களை வாங்க கூட மக்கள் அச்சத்துடன் வரிசையில் நின்றதும், காய்கறி விற்பனையாளர்களின் குரல் மட்டும் தெருக்களில் எதிரொலித்ததும் மறக்க முடியாத நினைவுகள்.
இந்தியாவில் மட்டும் அதிகாரப்பூர்வமாக 5,33,847 பேரின் உயிரைப் பறித்த இந்த கொரோனா என்ற கொடிய வைரஸ், பொருளாதார ரீதியாகவும் சமூக ரீதியாகவும் ஆழமான வடுக்களை ஏற்படுத்தியது. லாக்டவுன் என்பது ஒருபுறம் குடும்ப உறுப்பினர்களுடன் நேரத்தைச் செலவிடவும், இயற்கையின் தூய்மையை உணரவும், மாசு குறைந்த நீல வானம், பறவைகளின் சத்தங்களை கேட்க வாய்ப்பளித்தாலும், மறுபுறம் வேலையிழப்பு, மன அழுத்தம் மற்றும் அன்புக்குரியவர்களை இழந்த துயரம் என ஒரு கசப்பான பக்கத்தையும் கொண்டிருந்தது. இன்று 2026-ல் நாம் இயல்பு வாழ்க்கைக்குத் திரும்பியிருந்தாலும், அந்த லாக்டவுன் நாட்கள் மனிதகுலத்தின் பலவீனத்தையும், அதே சமயம் மீண்டெழும் வலிமையையும் நமக்குக் கற்றுக்கொடுத்த பாடமாகவே நிலைத்திருக்கின்றன.
