சுதந்திரத்திற்குப் பின் எத்தனை முறை தொகுதி மறுவரையறை நடைபெற்றது?. என்னென்ன மாற்றங்கள் நிகழ்ந்தன?

2029 மக்களவைத் தேர்தலை முன்னிட்டு, இந்தியாவில் தொகுதி மறுவரையறை (Delimitation) குறித்த விவாதங்கள் மீண்டும் சூடுபிடித்துள்ளன. தற்போதைய மக்கள் தொகை வளர்ச்சிக்கு ஏற்ப சமமான பிரதிநிதித்துவத்தை உறுதி செய்யவும், பெண்களுக்கு 33 சதவீத இடஒதுக்கீட்டைச் செயல்படுத்தவும் ஏதுவாக, மக்களவை இடங்களின் எண்ணிக்கையை 543-லிருந்து சுமார் 850 ஆக உயர்த்த மத்திய அரசு திட்டமிட்டு வருகிறது.

இந்திய வரலாற்றில் இதுவரை 1952, 1963, 1973 மற்றும் 2002 ஆகிய ஆண்டுகளில் நான்கு முறை தொகுதி மறுவரையறை ஆணையங்கள் அமைக்கப்பட்டு எல்லைகள் மாற்றியமைக்கப்பட்டுள்ளன; அந்த வரிசையில், தற்போது திட்டமிடப்பட்டுள்ள இந்த மிகப்பெரிய மாற்றம் இந்திய நாடாளுமன்ற ஜனநாயகத்தில் ஒரு புதிய மைல்கல்லாக அமையப் போகிறது.

இந்தியாவின் வரலாற்றில் இதுவரை எத்தனை முறை தொகுதி மறுவரையறை மேற்கொள்ளப்பட்டுள்ளது என்பதையும், ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் எத்தகைய மாற்றங்கள் நிகழ்ந்துள்ளன என்பதையும் இப்போது நாம் விரிவாகப் பார்ப்போம்.

மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்புத் தரவுகளின் அடிப்படையில் தேர்தல் தொகுதிகளின் எல்லைகளை மாற்றியமைக்கும் நடைமுறையே தொகுதி மறுவரையறை (Delimitation) எனப்படுகிறது. தேர்ந்தெடுக்கப்படும் ஒவ்வொரு மக்கள் பிரதிநிதியும் ஏறத்தாழ சமமான எண்ணிக்கையிலான குடிமக்களின் பிரதிநிதியாக விளங்குவதை உறுதி செய்வதே இதன் முக்கிய நோக்கமாகும். இதன் மூலம் அனைத்துத் தரப்பு மக்களுக்கும் தேர்தல் முறையில் சமமான வாய்ப்பு மற்றும் பிரதிநிதித்துவம் கிடைப்பது உறுதி செய்யப்படுகிறது. இந்தியாவில் இந்த மிக முக்கியமான மற்றும் பொறுப்பான பணியானது, ‘தொகுதி மறுவரையறை ஆணையம்’ (Delimitation Commission) என்ற அமைப்பால் மேற்கொள்ளப்படுகிறது.

முதல் தொகுதி மறுவரையறை: முதல் தொகுதி மறுவரையறைப் பணி, 1951-ஆம் ஆண்டின் மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பின் அடிப்படையில், 1952-ஆம் ஆண்டில் மேற்கொள்ளப்பட்டது. புதிதாகச் சுதந்திரம் பெற்ற ஒரு நாட்டிற்கு இது ஒரு மிக முக்கியமான நடவடிக்கையாக அமைந்தது; ஏனெனில், இதுவே முதன்முறையாகத் தேர்தல் தொகுதிகளின் எல்லைகளை நிர்ணயித்ததுடன், இந்தியாவின் முதல் பொதுத் தேர்தல்கள் எவ்விதச் சிக்கலுமின்றிச் சீராக நடைபெறுவதற்கும் வழிவகுத்தது.

புதிதாகச் சுதந்திரம் பெற்ற ஒரு தேசத்திற்கு, தேர்தலை நேர்மையாகவும் முறையாகவும் நடத்துவதற்குத் தேர்தல் தொகுதிகளின் எல்லைகளைத் துல்லியமாக வரையறுக்க வேண்டியது அவசியமாக இருந்தது. இந்தச் சவாலான பணியை மேற்கொள்வதற்காக ‘தொகுதி மறுவரையறை ஆணையச் சட்டம் 1952’ இயற்றப்பட்டு, அதன்படி முதல் ஆணையம் அமைக்கப்பட்டது. ஓய்வுபெற்ற உச்ச நீதிமன்ற நீதிபதி என். சந்திரசேகர ஐயர் தலைமையிலான இந்த ஆணையம், 1951 கணக்கெடுப்பு தரவுகளின் அடிப்படையில் தொகுதிகளைப் பிரித்தது.

இந்த மறுவரையறை நடவடிக்கை இந்திய ஜனநாயக வரலாற்றில் ஒரு மிகமுக்கிய மைல்கல்லாகும். ஏனெனில், இதன் மூலமே நாட்டின் முதல் பொதுத்தேர்தலுக்கான (1951-52) தேர்தல் களங்கள் அதிகாரப்பூர்வமாகத் தீர்மானிக்கப்பட்டன. அப்போது மக்களவையின் மொத்த இடங்கள் 489 ஆக நிர்ணயிக்கப்பட்டு, ஒரு தொகுதிக்கு ஒரு உறுப்பினர் மற்றும் சில தொகுதிகளுக்கு இரு உறுப்பினர்கள் என்ற முறை பின்பற்றப்பட்டது. பாகிஸ்தான் பிரிவினைக்குப் பிறகு சிதறிக்கிடந்த நிலப்பரப்புகளை முறையான தேர்தல் தொகுதிகளாக ஒருங்கிணைத்த இந்த நடவடிக்கை, இந்தியாவின் தேர்தல் இயந்திரம் சீராக இயங்குவதற்கு ஒரு வலுவான அடித்தளத்தை அமைத்துக் கொடுத்தது

இரண்டாவது தொகுதி மறுவரையறை

1961-ஆம் ஆண்டு மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பின் தரவுகளைப் பயன்படுத்தி, 1963-ஆம் ஆண்டில் இரண்டாவது தொகுதி மறுவரையறை மேற்கொள்ளப்பட்டது. இக்கட்டத்தில், மக்கள் தொகை வளர்ச்சியைப் பிரதிபலிக்கும் வகையில் மக்களவை இடங்கள் சரிசெய்யப்பட்டன. இது பல்வேறு பிராந்தியங்களிடையேயான சமச்சீரான பிரதிநிதித்துவத்தை உறுதி செய்தது.

குறிப்பிட்ட மாநிலங்களில் மக்கள் தொகை அதிகரித்திருந்த நிலையில், அந்தந்தப் பகுதி மக்களின் குரல் நாடாளுமன்றத்தில் வலுவாக ஒலிப்பதை உறுதி செய்ய இந்த மறுவரையறை ஒரு முக்கியக் கருவியாக அமைந்தது.

மூன்றாவது தொகுதி மறுவரையறை

1971-ஆம் ஆண்டு எடுக்கப்பட்ட மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பின் தரவுகளை அடிப்படையாகக் கொண்டு, 1973-ஆம் ஆண்டில் இந்தியாவின் மூன்றாவது தொகுதி மறுவரையறை நடவடிக்கை மேற்கொள்ளப்பட்டது. இந்த நடவடிக்கையின் போதுதான், இந்திய மக்களவையின் மொத்த இடங்களின் எண்ணிக்கை 543 ஆக அதிகரிக்கப்பட்டது. நவீன இந்தியாவின் நாடாளுமன்றக் கட்டமைப்பைத் தீர்மானித்ததில் இந்த மறுவரையறை ஒரு மிகமுக்கியப் பங்கினை வகித்தது.

இருப்பினும், இந்த மறுவரையறைக்குப் பிறகு ஒரு முக்கியமான அரசியல் நகர்வு அரங்கேறியது. 1976-ஆம் ஆண்டு கொண்டு வரப்பட்ட அரசியலமைப்புத் திருத்தத்தின் மூலம், மக்களவை இடங்களின் எண்ணிக்கை 2000-ஆம் ஆண்டு வரை மாற்றப்படக் கூடாது என ‘முடக்கப்பட்டது’ (Freeze). குடும்பக் கட்டுப்பாடு மற்றும் மக்கள் தொகைக் கட்டுப்பாட்டுத் திட்டங்களைச் சிறப்பாகச் செயல்படுத்திய மாநிலங்கள் (குறிப்பாகத் தென்மாநிலங்கள்), மக்கள் தொகை குறைந்த காரணத்திற்காகத் தங்களது நாடாளுமன்றப் பிரதிநிதித்துவத்தை இழந்துவிடக் கூடாது என்பதற்காக இந்தத் தீர்க்கமான முடிவு எடுக்கப்பட்டது. மக்கள் தொகையைக் குறைத்த மாநிலங்களுக்குத் தண்டனை கிடைக்கக் கூடாது என்ற நோக்கில் எடுக்கப்பட்ட இந்த நடவடிக்கை, இன்றும் அரசியல் தளத்தில் ஒரு முக்கிய விவாதப் பொருளாக இருந்து வருகிறது.

நான்காவது தொகுதி மறுவரையறை 

இந்தியாவில் ஏறத்தாழ மூன்று தசாப்தங்களுக்குப் பிறகு, 2001-ஆம் ஆண்டு மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பின் தரவுகளை அடிப்படையாகக் கொண்டு 2002-ஆம் ஆண்டில் நான்காவது தொகுதி மறுவரையறை நடவடிக்கை தொடங்கப்பட்டது. முந்தைய காலக்கட்டங்களில் இடங்களின் எண்ணிக்கை அதிகரிக்கப்பட்ட நிலையில், இந்த முறை ஒரு சுவாரசியமான நடைமுறை பின்பற்றப்பட்டது. ஏற்கனவே நடைமுறையில் இருந்த இடங்களுக்கான உச்சவரம்பு காரணமாக, மக்களவையின் மொத்த இடங்களின் எண்ணிக்கையில் எந்த மாற்றமும் செய்யப்படவில்லை.

இந்த நான்காவது கட்ட மறுவரையறையின் முக்கிய நோக்கம், தொகுதிகளின் எல்லைகளைச் சீரமைப்பதாக மட்டுமே இருந்தது. மக்கள் தொகை பரவல் மாறியிருந்த தொகுதிகளை முறையாக மறுபகிர்வு செய்ததோடு, ஆதிதிராவிடர் (SC) மற்றும் பழங்குடியினருக்கான (ST) இட ஒதுக்கீடு தொகுதிகளைப் புதிய தரவுகளின் அடிப்படையில் மாற்றியமைப்பதில் இந்த ஆணையம் கவனம் செலுத்தியது. இடங்களின் எண்ணிக்கை 543 ஆகவே நீடித்த போதிலும், வாக்காளர்களின் எண்ணிக்கைக்கு ஏற்ப தொகுதிகளின் புவியியல் எல்லைகளைச் சமன்படுத்த இந்த நடவடிக்கை உதவியது.